Wachten op de bus behoort waarschijnlijk niet tot de favoriete bezigheden van de gemiddelde Nederlander. Je kijkt drie keer op het bord, controleert nogmaals de reisplanner en vraagt jezelf vervolgens af waarom vijf minuten ineens zo ontzettend lang kunnen duren. Meestal pak je dan maar je telefoon erbij of kijk je een beetje naar het verkeer dat voorbijrijdt.
De dame uit deze beelden kiest alleen voor een iets creatievere aanpak. Ze staat bij een bushalte en lijkt zich tijdens het wachten behoorlijk te vervelen. In plaats van eindeloos door haar telefoon te scrollen, besluit ze zichzelf op een opvallende manier bezig te houden. Daarmee verandert een doodnormaal moment bij een bushalte ineens in een fragment waar mensen toch even twee keer naar kijken.
Wat ze precies allemaal van plan was, hoeven we niet uitgebreid te beschrijven. Het blijft bij een opvallend en suggestief tafereel waarbij duidelijk wordt dat deze dame weinig moeite heeft om de aandacht te trekken. Of dat bewust voor de camera gebeurt of dat iemand haar toevallig heeft vastgelegd, is uit de aangeleverde informatie niet duidelijk.
Dat maakt de beelden misschien juist interessanter. Je verwacht een vrouw die gewoon staat te wachten tot haar bus arriveert en krijgt vervolgens een compleet andere invulling van het begrip tijd doden voorgeschoteld. De bus mag wat haar betreft blijkbaar rustig een paar minuten vertraging hebben.
Een paar minuten wachten blijken ineens verrassend lang te duren
Iedereen kent het gevoel wel. Je komt bij de halte aan en ziet vervolgens dat je nog tien minuten moet wachten. Net te kort om ergens anders heen te gaan, maar lang genoeg om je behoorlijk te vervelen. De meeste mensen lossen dat probleem op met sociale media, muziek of een berichtje naar iemand die helemaal niet hoeft te weten dat je op een bus staat te wachten.
Deze dame lijkt daar anders over te denken. Volgens de aangeleverde beschrijving begint ze tijdens het wachten steeds opvallender te doen. Daarmee weet ze in ieder geval één probleem succesvol op te lossen: saai is haar verblijf bij de bushalte niet meer te noemen. Sterker nog, de halte verandert voor even in het decor van haar eigen kleine showtje.
Of er op dat moment andere reizigers in de buurt stonden, weten we niet. Ook is niet duidelijk hoelang ze al stond te wachten of wanneer haar bus uiteindelijk arriveerde. Zulke details zijn niet aangeleverd en gaan we er dus ook niet zelf bij bedenken. Het bijzondere moment zelf levert al voldoende materiaal op.
Het laat vooral zien dat mensen heel verschillende manieren hebben om verveling tegen te gaan. Waar de één twintig keer dezelfde apps opent, heeft deze dame duidelijk geen scherm nodig om zichzelf bezig te houden. Alleen moet je op een openbare plek natuurlijk niet heel verbaasd zijn wanneer iemand anders uiteindelijk meekijkt.
Bij een bushalte is volledige privacy natuurlijk behoorlijk optimistisch
Dat is meteen het kleine probleem met haar gekozen locatie. Een bushalte is nu eenmaal bedoeld voor iedereen. Op ieder moment kan er iemand aan komen lopen die dezelfde bus moet hebben, een automobilist kan voorbijrijden of iemand kan vanuit een gebouw in de omgeving zicht hebben op de halte. Je bent er dus zelden zo alleen als het misschien voelt.
Wanneer je daar vervolgens opvallend gedrag vertoont, is de kans groot dat iemand het opmerkt. En tegenwoordig komt daar nog een tweede zekerheid bij: vrijwel iedereen heeft een camera op zak. Er hoeft maar één persoon nieuwsgierig genoeg te zijn om zijn telefoon erbij te pakken en een spontaan moment kan ineens digitaal worden vastgelegd.
Of de dame wist dat er werd gefilmd, kunnen we niet uit de beschrijving halen. Misschien maakte de camera juist onderdeel uit van het hele idee en wist ze precies wat ze deed. Het kan net zo goed zijn dat iemand op afstand het tafereel zag en besloot de beelden vast te leggen. Zonder verdere context houden we beide mogelijkheden gewoon open.
Wat in ieder geval duidelijk wordt, is dat de bus voor even niet het interessantste onderdeel van de halte is. Zelfs wanneer er uiteindelijk eentje aan komt rijden, zal degene achter de camera waarschijnlijk nog een seconde nodig hebben om de aandacht weer richting het openbaar vervoer te verplaatsen.
De camera heeft haar bijzondere wachtmoment in ieder geval gevonden
Dat is hoe veel van dit soort internetfilmpjes ontstaan. Er hoeft helemaal geen ingewikkeld verhaal achter te zitten. Een alledaagse locatie, iemand die iets onverwachts doet en een telefoon die toevallig op het juiste moment draait zijn vaak al genoeg. Vervolgens wordt het fragment doorgestuurd en mag de rest van het internet zich afvragen wat er precies gebeurde.
Juist de gewone omgeving maakt het verschil. Wanneer iemand op een podium een opvallende show geeft, kijkt niemand daarvan op. Bij een bushalte verwacht je vooral mensen met een tas die ongeduldig richting de weg turen. Zodra iemand dat vaste plaatje doorbreekt, valt het automatisch veel meer op.
Deze dame lijkt daar uitstekend in te slagen. Ze weet van een paar saaie minuten wachten ineens een behoorlijk bijzonder moment te maken. De bewegingen en manier waarop ze zich gedraagt zorgen ervoor dat de aandacht niet bepaald richting de dienstregeling gaat. Wie het fragment ziet, begrijpt waarschijnlijk snel waarom de camera bleef draaien.
Daarbij hoeft er verder helemaal niets spectaculairs te gebeuren. Het onverwachte karakter is al voldoende. Je begint met een vrouw die op haar bus staat te wachten en eindigt met een filmpje waarbij je jezelf vooral afvraagt of ze dit vaker doet wanneer het openbaar vervoer een paar minuten vertraging heeft.
Hopelijk kwam de bus uiteindelijk niet precies op het verkeerde moment
Ergens blijft natuurlijk de belangrijkste vraag van het hele verhaal over: heeft ze haar bus uiteindelijk nog gehaald? Het zou toch wat zijn wanneer je zo druk bezig bent met het verdrijven van de verveling dat het voertuig waarvoor je überhaupt bij de halte stond uiteindelijk zonder jou verder rijdt.
Of dat gebeurde, weten we niet. De aangeleverde informatie vertelt alleen over het opvallende moment tijdens het wachten. Misschien kwam de bus keurig op tijd en stapte ze daarna binnen alsof er helemaal niets bijzonders was gebeurd. Misschien moest ze nog langer wachten en had ze dus nog genoeg tijd over.
Voor degene die de beelden heeft gemaakt, leverde het wachten in ieder geval eveneens wat afleiding op. Normaal gesproken is er bij een bushalte weinig reden om de camera aan te zetten. Deze keer was dat blijkbaar anders en daardoor kan een alledaags moment ineens veel langer blijven bestaan dan de paar minuten waarin het daadwerkelijk gebeurde.
Het is bovendien een goede herinnering dat openbare plekken daadwerkelijk openbaar zijn. Wanneer je daar iets opvallends doet, bestaat altijd de mogelijkheid dat andere mensen het zien. En met smartphones binnen handbereik kan een moment dat ter plaatse misschien nauwelijks publiek had later alsnog door veel meer mensen worden bekeken.
Deze dame heeft haar verveling in ieder geval op een behoorlijk bijzondere manier weten te bestrijden. Of het allemaal bewust voor de camera was of gewoon spontaan ontstond, blijft onbekend. Eén ding staat wel vast: de volgende keer dat iemand zegt dat wachten op de bus saai is, heeft zij duidelijk een compleet andere definitie van een paar minuten tijd doden
