Het kan je bijna niet ontgaan zijn, maar wie weinig televisie kijkt of sociale media grotendeels links laat liggen, heeft de naam Lale Gül misschien niet meteen paraat. Toch is zij in korte tijd uitgegroeid tot een van de meest besproken stemmen in Nederland. Haar optredens roepen reacties op, haar columns zetten aan tot debat en haar persoonlijke verhaal blijft een referentiepunt in gesprekken over vrijheid, identiteit en zelfbeschikking.
De doorbraak kwam in 2021 met het autobiografische boek Ik ga leven. Daarin beschrijft Gül haar jeugd binnen een streng religieus gezin, de sociale controle waarmee zij opgroeide en de keuze om die omgeving achter zich te laten. Het boek was direct en persoonlijk, en raakte een gevoelige snaar bij een breed publiek. Voor veel lezers bood het herkenning; voor anderen riep het weerstand op. Wat vaststaat: het gesprek dat het losmaakte reikte verder dan literatuur alleen.
Het succes had een schaduwzijde. Na publicatie kreeg Gül te maken met ernstige bedreigingen en moest zij langere tijd onderduiken. Daarmee werd ze ongewild een symbool in het bredere debat over vrijheid van meningsuiting en de grenzen daarvan. Voorstanders zagen moed en onafhankelijkheid; critici spraken van provocatie. Die tweedeling is sindsdien nooit verdwenen en lijkt zelfs een vast onderdeel van haar publieke aanwezigheid te zijn geworden.
Na haar debuut bleef Gül zichtbaar. Ze schoof aan bij talkshows, nam deel aan podcasts en schreef scherpe columns voor De Telegraaf. Haar toon is uitgesproken en ze vermijdt omwegen. Dat levert applaus op bij wie haar helderheid waardeert, maar ook kritiek bij wie haar benadering te ongenuanceerd vindt. Neutraliteit is niet haar doel; zichtbaarheid wel. Juist die keuze maakt haar tot een constante factor in discussies die vaak beladen zijn.
Wat opvalt, is haar weigering om zich te laten vastpinnen op één rol. Gül laat zich niet graag in een hokje plaatsen en zet zich af tegen verwachtingen die anderen voor haar formuleren. In een medialandschap waarin voorzichtig formuleren de norm is, kiest zij voor directheid. Dat vergroot de kans op controverse, maar verkleint de kans op onverschilligheid. Haar naam blijft circuleren, of men haar nu volgt uit interesse of uit irritatie.
Tegelijkertijd is er ook een meer alledaagse kant. De afgelopen periode was Gül minder prominent aanwezig in het Nederlandse debat, niet vanwege een nieuwe mediastorm, maar omdat ze simpelweg op vakantie was. Via sociale media deelde ze enkele momenten van die reis: geen opinies of scherpe statements, maar korte indrukken van rust en afstand. Dat contrast — de felle debater versus de reiziger die even loskomt van de dagelijkse hectiek — maakt haar voor sommigen juist menselijker.
Die beelden roepen een herkenbare gedachte op: soms is afstand nodig om perspectief te behouden. Terwijl Nederland doorgaat met volle agenda’s en eindeloze discussies, laat zo’n vakantie zien dat ook publieke figuren momenten van stilte nodig hebben. Het onderstreept dat achter elke uitgesproken stem een persoon schuilgaat die af en toe pauze neemt.
Of je haar nu bewondert, bekritiseert of liever overslaat, de impact van Lale Gül is onmiskenbaar. Haar boek, columns en optredens hebben gesprekken aangezwengeld die nog lang niet zijn afgerond. Ze dwingt mensen positie te kiezen en zet thema’s op scherp. Dat is ongemakkelijk, maar ook waardevol in een samenleving die worstelt met uiteenlopende opvattingen over vrijheid en identiteit.
Wat haar positie extra interessant maakt, is de duurzaamheid ervan. Zelfs wanneer ze tijdelijk uit beeld is, blijft haar naam rondzingen. Dat komt niet alleen door controverse, maar ook door consistentie. Ze wijkt zelden af van haar kernboodschap en accepteert de consequenties daarvan. In een tijd waarin publieke aandacht vluchtig is, blijkt die standvastigheid een blijvende factor.
Uiteindelijk laat het verhaal van Lale Gül zien hoe persoonlijke ervaringen kunnen uitgroeien tot maatschappelijke thema’s. Niet iedereen zal het met haar eens zijn, maar onverschilligheid is zeldzaam. En juist dat maakt haar tot een vaste waarde in het Nederlandse debat: iemand die zegt wat ze denkt, ook wanneer dat schuurt.