De beelden zijn op verzoek verwijderd!
Wanneer Nicol Kremers weer iets online zet, weet je eigenlijk al hoe laat het is. Reacties, screenshots, discussies en gedeelde posts knallen binnen een paar minuten door het algoritme. Niet omdat het moet, maar omdat mensen simpelweg blijven kijken. Haar naam hoeft maar te verschijnen en het circus draait alweer op volle toeren.
Ze hoeft geen aankondiging te doen of een hype op te bouwen. Een simpele upload is genoeg. Binnen no-time zit haar naam weer tussen de trending onderwerpen en staat de commentsectie in brand. Precies wat je verwacht, en toch kijkt iedereen weer. Het lijkt wel een vast ritueel geworden op sociale media.
Geen filter, geen uitleg, gewoon posten. Waar anderen eerst nadenken, twijfelen en vijftien keer een foto weggooien voordat hij online mag, doet Nicol het tegenovergestelde. Zij klikt gewoon op publiceren. Zonder verantwoording. Zonder toelichting. Zonder zich te verdedigen. Dat alleen al maakt mensen nerveus.
Ze doet niet mee aan het spel van voorzichtigheid. Ze doet wat ze zelf wil. En in een wereld waar iedereen bang is om gecanceld te worden, ziet dat eruit als een soort digitale rebellie. Het trekt aandacht, of je dat nu leuk vindt of niet. Juist omdat het niet gepolijst of netjes ingepakt is.
De reacties vliegen alle kanten op. Zodra de beelden online gingen, ontstonden zoals altijd meerdere kampen. De ene groep reageerde bewonderend, de andere geschokt en daartussen zat de chaos van meningen. Maar één ding hadden ze allemaal gemeen: ze hadden het erover. En dat is precies waar het internet van leeft.
Dat is het punt waar veel mensen haar onderschatten. Negatieve aandacht is óók aandacht. En zolang er over haar gesproken wordt, zolang er wordt gereageerd, gedeeld en terug gekeken, blijft zij relevant in het online landschap. De storm van meningen houdt haar alleen maar zichtbaarder.
Internet vergeet niets en al helemaal haar niet. Nicol Kremers is zo iemand die eenmaal in het collectieve geheugen zit en daar ook niet zomaar meer uit gaat. Zelfs mensen die zeggen dat ze niets met haar hebben, weten exact wie ze is en wat ze ongeveer doet. Dat is op zichzelf al een vorm van invloed.
Dat is geen toeval. Dat is online onsterfelijkheid in een tijdperk waarin de gemiddelde influencer sneller verdwijnt dan een story na vierentwintig uur. Haar naam blijft hangen en dat weet ze zelf ook dondersgoed. Ze speelt met die aandacht op haar eigen manier.
Van reality naar eigen regie. Ooit stond ze onder het constante toezicht van camera’s en productieploegen. Andere mensen bepaalden wat werd uitgezonden, welke beelden werden gebruikt en hoe haar karakter werd neergezet op televisie. Nu draait ze het om. Zij is de regisseur.
Zij is de editor. Zij kiest het moment, het beeld en het platform. Dat verschil in macht is groot en zichtbaar. Ze staat niet meer in iemands script, ze schrijft het zelf. En dat geeft haar een positie waar veel anderen alleen maar van kunnen dromen.
Aandacht is tegenwoordig een verdienmodel. Waar mensen vroeger beroemd moesten worden om geld te verdienen, is het nu vaak precies andersom. Met bereik kun je jezelf tot merk bouwen en dat merk kun je verzilveren. Nicol lijkt dat spelletje beter te snappen dan velen.
Elke klik, elke share en elke discussie vergroot haar zichtbaarheid. En die zichtbaarheid is in 2025 net zo waardevol als een goedgevulde portemonnee. Hoe meer ogen op haar gericht, hoe meer mogelijkheden er open liggen. Dat is de harde realiteit van het digitale tijdperk.
Niemand weet wat het volgende wordt. Het ene moment laat ze een kant zien die mensen niet verwachten, het volgende moment verschijnt er iets wat weer compleet anders is. Geen vast patroon, geen voorspelbare strategie, behalve dan dat ze altijd blijft verrassen.
Voor volgers, haters en nieuwsgierige kijkers betekent dat maar één ding: je blijft toch even kijken. Uit ergernis, uit interesse of uit verbazing. Maar wegklikken is voor de meesten moeilijker dan ze willen toegeven. Dat is de aantrekkingskracht van onvoorspelbaarheid.
Moraalridders hebben het er maar druk mee. Onder de posts verschijnen ook altijd mensen die vinden dat het zo niet hoort. Dat het te ver gaat. Dat ze zichzelf niet serieus neemt. Dat ze een voorbeeldfunctie heeft. Maar hoe harder die groep roept, hoe groter de aandacht wordt.
Het internet leeft van dit soort content. Zonder dit soort figuren en momenten zou social media een stuk saaier zijn. Geen discussie, geen drama, geen gespreksstof in groepsapps. Nicol levert materiaal waar mensen op aanhaken. Of dat nu positief is of niet.
Zelfvertrouwen of strategische chaos. Sommigen zeggen dat het pure zelfverzekerdheid is. Anderen noemen het provocatie. Wat het ook is, ze weet wat impact heeft. En ze durft die impact ook daadwerkelijk op te zoeken. De meeste mensen praten erover, zij doet het gewoon.
Grenzen zijn persoonlijk en dat vindt niet iedereen leuk. Wat voor de één over de grens gaat, is voor een ander juist vrijheid. Nicol belichaamt precies dat spanningsveld tussen wat mag, wat hoort en wat mensen gewend zijn. Dat maakt haar tegelijk irritant en fascinerend.
De kracht van opvallen in een overvolle wereld. Het internet zit vol. Toch weet zij tussen die massa omhoog te schieten. Niet door mee te bewegen, maar juist door tegen de stroom in te gaan. Dat is iets wat maar weinig mensen lukt.
Hype? Nee, consequent dominant aanwezig. Dit is geen eenmalig viral moment. Dit is een patroon. Iedere keer wanneer je denkt dat het wel weer voorbij zal waaien, komt er iets nieuws wat opnieuw oplaait. En daarmee blijft ze onderdeel van het gesprek.
Mensen blijven kijken, ook als ze zeggen dat ze niet kijken. Misschien wel het meest grappige aan het hele verhaal is hoeveel mensen beweren dat het ze niets doet, terwijl ze tegelijkertijd precies weten wat er speelt. Dat zegt eigenlijk alles.
Wat dit eigenlijk zegt over onze tijd. Uiteindelijk gaat dit verhaal niet eens puur over haar. Het gaat over hoe we naar anderen kijken, hoe we reageren op vrijheid en op mensen die zich nergens iets van aantrekken. Dat blijft fascineren.
Of je haar leuk vindt, maakt eigenlijk niet uit. Er is maar één echte conclusie te trekken: je kunt haar veroordelen of bewonderen, maar ze blijft er. En het internet laat haar voorlopig niet los. Bekijk de beelden op de volgende pagina: