DE BEELDEN ZIJN OP VERZOEK VERWIJDERD!
Tsja, sommige mensen zijn gewoon niet zo heel erg bedreven in het bevechten van anderen. Dat blijkt maar weer eens uit de beelden die momenteel rondgaan en bij veel kijkers voor verbazing zorgen. Niet omdat er sprake is van een strak uitgevochten duel of een indrukwekkende krachtmeting, maar juist omdat het allemaal zo onhandig, rommelig en bijna surrealistisch oogt. Het soort situatie waarbij je als toeschouwer niet goed weet of je moet lachen, fronsen of wegkijken.
Waarschijnlijk waren de betrokkenen met heel andere dingen bezig voordat dit moment ontstond. Misschien zaten ze met hun hoofd vol andere zorgen, misschien zijn ze simpelweg nooit opgegroeid in omgevingen waar straatruzies en vechtpartijen aan de orde van de dag zijn. En dat is op zichzelf natuurlijk helemaal geen schande. Niet iedereen hoeft te weten hoe je een klap uitdeelt of hoe je jezelf fysiek verdedigt. Maar als je dan tóch besluit om iemand te confronteren, verwacht je op zijn minst iets wat lijkt op een doelgerichte beweging.
De man die in deze video klappen krijgt, zal ongetwijfeld niet helemaal onschuldig zijn geweest. Meestal ontstaat dit soort situaties niet zomaar uit het niets. Er zal iets aan vooraf zijn gegaan: woorden, gebaren, irritaties die zijn opgestapeld. Dat hij wat op zijn kerfstok heeft, nemen veel kijkers dan ook zonder moeite aan. Toch gaat de aandacht niet zozeer naar hem, maar vooral naar een andere persoon in de video. Iemand die een wel heel aparte techniek van vechten lijkt te hanteren.
Waar je normaal gesproken een vuist, een duw of in ieder geval een herkenbare beweging verwacht, zie je hier iets totaal anders. Het lijkt bijna alsof deze persoon zelf niet helemaal zeker weet wat hij aan het doen is. Bewegingen zijn ongecoördineerd, timing ontbreekt en de uitvoering roept vooral vragen op. Het is geen klassieke klap, geen duidelijke poging om iemand uit balans te brengen, maar eerder een reeks vreemde handelingen die nauwelijks effect lijken te hebben.
Dat maakt het tafereel tegelijkertijd ongemakkelijk en fascinerend. Want terwijl de ene persoon duidelijk pijn lijdt en probeert te reageren, staat de ander daar met een techniek waarvan je denkt: dan heb je waarschijnlijk toch liever een simpele poffer op je neus. Iets dat duidelijk is, snel voorbij en waarvan iedereen snapt wat er gebeurt. Dit daarentegen oogt als een mislukte choreografie, ergens tussen improvisatie en pure verwarring in.
Wat vooral opvalt, is hoe weinig controle er lijkt te zijn. Niet alleen over het lichaam, maar ook over de situatie als geheel. Straatgevechten zijn zelden netjes, maar hier ontbreekt zelfs de minimale structuur. Het is rommelig, chaotisch en allesbehalve indrukwekkend. En misschien is dat juist de reden dat deze beelden zo vaak opnieuw bekeken worden. Mensen verwachten iets, maar krijgen iets totaal anders voorgeschoteld.
In de reacties online zie je dat kijkers massaal proberen te duiden wat ze precies hebben gezien. Sommigen maken er grappen over, anderen uiten hun verbazing en weer anderen vragen zich af hoe je überhaupt op het idee komt om zo te “vechten”. Het laat zien hoe sterk onze verwachtingen zijn als het gaat om conflicten. We hebben allemaal een beeld in ons hoofd van hoe zoiets eruitziet, gevoed door films, series en verhalen. Als de realiteit daar zo ver vanaf wijkt, blijft dat hangen.
Tegelijkertijd zit er ook een serieuze kant aan dit soort beelden. Want hoe onhandig en bijna komisch het ook oogt, het gaat wel om echte mensen en echte gevolgen. Straatgevechten lopen zelden goed af, ongeacht hoe goed of slecht iemand denkt te kunnen vechten. Een verkeerde beweging, een val of een ongelukkige botsing kan al genoeg zijn om de situatie compleet te laten escaleren.
Misschien is dat wel de belangrijkste les die je uit dit fragment kunt halen. Niet iedereen is gemaakt voor fysieke confrontaties, en dat is maar goed ook. Het idee dat je jezelf moet bewijzen met geweld is achterhaald en leidt zelden tot iets positiefs. Deze video laat op een bijna absurdistische manier zien hoe zinloos en knullig het allemaal kan worden.
Dat neemt niet weg dat mensen blijven kijken. Juist omdat het zo anders is dan verwacht. Omdat het schuurt. Omdat je je afvraagt wat er door iemands hoofd gaat op zo’n moment. En omdat het je ergens ook een spiegel voorhoudt: conflicten zijn zelden zo stoer of helder als ze in je hoofd lijken.
Uiteindelijk blijft vooral het beeld hangen van die vreemde techniek. Iets wat niemand echt kan plaatsen en wat waarschijnlijk nog lang onderwerp van grapjes en discussies zal zijn. Niet omdat het mooi of indrukwekkend was, maar omdat het zo pijnlijk duidelijk maakt dat geweld vaak vooral ongemakkelijk is.
Bekijk de beelden en oordeel zelf. Maar één ding is zeker: soms is zelfs een simpele tik minder vreemd dan wat mensen in de hitte van het moment weten te verzinnen.
Bekijk de beelden op de volgende pagina: