DE BEELDEN ZIJN OP VERZOEK VERWIJDERD!
Wie de internationale cijfers van de afgelopen jaren naast elkaar legt, ziet al snel dat sommige landen zwaarder werden getroffen door de pandemie dan andere. En dan is er Thailand, een land dat in veel opzichten een mysterieuze uitzondering lijkt te vormen. Ondanks een inwonersaantal van zo’n zeventig miljoen mensen bleef het aantal geregistreerde coronaslachtoffers opvallend laag. Natuurlijk heeft ook Thailand met beperkingen, maatregelen en persoonlijke drama’s te maken gehad, maar vergeleken met veel andere landen valt de schade relatief beperkt uit. Dat roept vragen op, maar het zorgt ook voor beelden die inmiddels de hele wereld overgaan.
Waarom Thailand het anders heeft gedaan, blijft voor veel deskundigen een mix van factoren waar moeilijk één duidelijke oorzaak aan te hangen is. Sommige experts wijzen naar de snelle lockdowns en het strikte reisbeleid. Anderen kijken naar de cultuur waarin afstand houden en hygiëne al veel vanzelfsprekender waren vóórdat corona überhaupt een begrip werd. Daarnaast speelt ook de tropische luchtcirculatie volgens sommigen een rol, al is daar nooit een sluitend antwoord op gekomen. Hoe dan ook, feit is dat Thailand op een unieke manier door de pandemie is gegaan en door velen wordt gezien als voorbeeld van hoe organisatorische discipline en collectief gedrag kunnen bijdragen aan een gunstiger uitkomst.
Toch betekent dat niet dat alles stil lag. Integendeel zelfs: zodra de cijfers het toelieten, werden er voorzichtig weer deuren geopend. En dat leidde tot scènes die voor veel Europeanen onwerkelijk zouden aanvoelen. Terwijl sommige landen nog midden in restricties zaten en discussies voerden over heropeningsstrategieën, verschenen er beelden uit Thailand van attracties die — zij het aangepast — weer bezoekers toelieten. Niet in de vorm zoals we die vóór 2020 gewend waren, maar in een strak gereguleerd systeem dat bijna deed denken aan lopendebandwerk.
Wat vooral opviel aan die beelden, was hoe georganiseerd het er allemaal uitzag. Bezoekers werden niet simpelweg toegelaten, maar stap voor stap door een gecontroleerde stroom geleid. Afstand werd nauwkeurig bewaakt, markeringen op de grond gaven exact aan waar je mocht staan, en medewerkers hielden alles met aandacht in de gaten. Het geheel had bijna iets futuristisch, alsof het land een stap richting een nieuw soort toeristische beleving had gezet. Niet spontaan, niet chaotisch, maar geoptimaliseerd voor veiligheid en rust.
Toch zat er naast dat gestroomlijnde aspect ook een vleugje vrolijkheid in de beelden. Het leek alsof mensen extra blij waren dat ze weer iets konden ondernemen, hoe klein of georganiseerd het ook was. Een ritje in een attractie dat misschien vroeger als vanzelfsprekend werd gezien, kreeg nu bijna de status van een luxe momentje. Alsof iedereen opnieuw moest leren genieten van simpele uitjes en zich bewust was van hoe bijzonder het eigenlijk is om weer buiten de deur te kunnen zijn zonder voortdurende angst of beperkingen.
Voor gezinnen betekende dit dat ze eindelijk weer met hun kinderen op pad konden. Voor jongeren dat ze weer een momentje plezier konden ervaren buiten hun telefoon om. En voor ondernemers was het vooral een teken van hoop dat er toekomst zat in het langzaam herstellende toerisme. Thailand leeft van reizigers, van de combinatie van cultuur, stranden, markten en hospitality waar het land zo bekend om staat. Dat de eerste attracties weer open gingen, voelde voor velen als een symbolische stap terug naar normaal.
Maar de beelden riepen ook discussies op. Sommige mensen vonden het systeem té strak, té mechanisch. Het idee dat plezier bijna geautomatiseerd werd aangeboden, gaf sommigen een ongemakkelijk gevoel. Anderen vonden het juist geruststellend dat veiligheid zo serieus werd genomen. En dan was er nog de groep die het vooral fascinerend vond dat een land dat het relatief goed had gedaan in de pandemie, ook als eerste weer experimenteerde met nieuwe vormen van recreatie.
Interessant is hoe snel zulke fragmenten viraal gaan. Zodra mensen iets zien dat afwijkt van hun eigen werkelijkheid, ontstaat er nieuwsgierigheid. Hoe kan het dat daar dingen mogelijk zijn die hier nog niet kunnen? Wat doen zij anders? En waarom voelt het alsof Thailand zich in een ander tijdperk bevindt, terwijl de rest van de wereld nog midden in de naschokken zit? Die combinatie van fascinatie en verbazing zorgt ervoor dat beelden snel worden gedeeld, besproken en geanalyseerd — soms met kennis, soms puur vanuit verwondering.
Het geeft ook een bredere blik op hoe divers de wereld is omgegaan met dezelfde crisis. Waar sommige landen worstelden met hoge cijfers en druk op de zorg, konden anderen relatief snel schakelen naar herstel. En hoewel geen enkel land volledig gespaard is gebleven, toont Thailand aan dat er meer factoren meespelen dan alleen geneeskunde of beleid. Mentaliteit, routines en collectief handelen hebben een grote invloed, iets dat tegenwoordig misschien meer zichtbaar is dan ooit.
Voor nu lijkt Thailand zijn eigen weg te vinden in de balans tussen voorzichtigheid en normaliteit. De attracties die weer open zijn, functioneren misschien anders dan voorheen, maar ze brengen wel weer een stukje lichtheid terug in de levens van mensen. Zelfs als het een beetje op lopendebandwerk lijkt, zoals veel kijkers grappend opmerkten, heeft het ook een charme: de charme van een land dat stap voor stap probeert terug te keren naar vrijheid zonder de lessen van de afgelopen jaren te vergeten.
En misschien is dat precies wat de beelden zo voelbaar maken: een combinatie van discipline én plezier, van orde én ontspanning. Een herinnering dat zelfs in ongewone tijden er ruimte is voor een glimlach — al is het maar tijdens een strak geregisseerd ritje in een attractie die voor even weer een symbool van hoop is geworden.
Bekijk de beelden op de volgende pagina: