Kerstvieringen op school zijn voor veel ouders een vast ritueel. Dagen van tevoren wordt de agenda vrijgemaakt, telefoons worden opgeladen en camera’s staan paraat. Het is hét moment waarop kinderen hun ingestudeerde liedjes, toneelstukjes of dansjes laten zien. Ouders zitten op kleine stoeltjes, soms wat onhandig tussen andere volwassenen, maar altijd met dezelfde gedachte: dit wil je vastleggen. Niet voor sociale media, maar voor later. Voor dat ene moment waarop je terugkijkt en denkt: kijk, zo klein waren ze toen.
In dit verhaal liep het net even anders. Niet omdat de kinderen het slecht deden, integendeel. Ze deden zichtbaar hun best. Zenuwachtige blikken, geconcentreerde gezichten en hier en daar een trots lachje richting het publiek. Alles klopte. De sfeer was warm, de kerstversiering hing netjes en de zaal zat vol ouders die met volle aandacht naar voren keken. Althans, bijna allemaal.
Want ergens in de zaal zat een vader met zijn telefoon in de aanslag, maar zijn camera had een opvallend andere focus. Waar de meeste ouders hun lens strak op hun eigen kind hielden, bewoog zijn beeld zich telkens naar dezelfde plek. Niet naar het podium waar zijn zoon of dochter stond, maar naar de juf die de voorstelling begeleidde. Het kind deed mee, maar papa filmde iets anders.
Het leverde een situatie op die achteraf vooral veel lachende reacties opriep. Want terwijl kinderen hun teksten opdreunden en liedjes zongen, was deze vader druk bezig met zoomen, bijstellen en volgen. Niet uit desinteresse voor zijn kind, maar duidelijk met een andere fascinatie. De juf, die rustig de groep aanstuurde, kreeg meer schermtijd dan wie dan ook.
Wat het moment extra opvallend maakt, is hoe herkenbaar het eigenlijk is. Niet specifiek deze situatie, maar het idee dat mensen soms afgeleid raken, zelfs tijdens momenten die eigenlijk om iets anders draaien. In een tijd waarin alles gefilmd wordt, lijkt de camera soms meer aandacht te krijgen dan de gebeurtenis zelf. En soms glipt de focus dan ongemerkt weg.
Andere ouders in de zaal hadden het al snel door. Blikken werden uitgewisseld, er werd zachtjes gegniffeld en iemand fluisterde iets tegen zijn buurman. Het was geen ergernis, eerder een collectief gevoel van verbazing. Iedereen kwam voor hetzelfde doel, maar deze vader leek een eigen bijprogramma te volgen. De kerstvoorstelling liep door, maar zijn persoonlijke documentaire had een ander onderwerp.
Toch is het ook een verhaal zonder echte boosdoeners. Niemand werd gekwetst, niemand werd aangesproken en de voorstelling verliep verder vlekkeloos. De juf in kwestie had vermoedelijk niets door en bleef professioneel haar rol vervullen. De kinderen deden wat ze moesten doen en gingen na afloop trots naar hun ouders toe. Alleen had deze vader later misschien iets meer uitleg nodig bij de vraag: “Heb je mij gefilmd?”
Het incident zegt vooral iets over hoe snel aandacht kan verschuiven. Zeker wanneer mensen met een camera in hun hand zitten. Je kijkt niet alleen meer met je ogen, maar door een scherm. En dat scherm bepaalt soms onbewust waar je blik blijft hangen. Voor je het weet, film je iets anders dan je van plan was.
Online werd het fragment, toen het eenmaal gedeeld werd, vooral met humor ontvangen. Geen harde oordelen, geen verontwaardiging, maar vooral reacties als “prioriteiten” en “ook maar een mens”. Het werd gezien als een onschuldig moment van afleiding, niet als iets dat zwaar aangezet moest worden. Misschien juist omdat iedereen zichzelf er een beetje in herkent. Want wie is er nooit even afgeleid geweest op een moment dat eigenlijk om iets anders draaide?
Uiteindelijk blijft vooral het beeld hangen van een typische kerstviering, met alles wat daarbij hoort: lichtjes, zenuwachtige kinderen, trotse ouders en één vader die net iets te enthousiast met zijn camera bezig was. Het soort moment dat later vooral een grap wordt aan de keukentafel, en misschien zelfs een vaste anekdote binnen de familie.
De les? Misschien dat het soms goed is om de camera even te laten zakken en gewoon te kijken. Niet alles hoeft vastgelegd te worden, en zeker niet alles hoeft perfect in beeld. Soms is aanwezig zijn al genoeg. En als je dan toch filmt, is het misschien handig om af en toe even te checken wie er écht in beeld hoort te staan.