Het lijkt elk jaar een beetje eerder te beginnen: de eerste lichtjes in de tuin, de dozen met kerstballen die van zolder worden gehaald, en de woonkamer die in november al verandert in een gezellige wintersetting. Dit jaar spant echter de kroon. Menigeen heeft de kerstboom al ruimschoots staan, zelfs voordat de feestmaand officieel van start is gegaan. Voor sommigen voelt dat misschien overdreven, maar gezien het weer van de afgelopen dagen — grijs, nat en vol windvlagen — is het eigenlijk heel begrijpelijk. In deze donkere periode grijpen we massaal naar alles wat een beetje warmte en sfeer geeft.
Toch gaat het in dit verhaal niet alleen om die kerstboom. Het gaat om wat daaronder ligt: een gevoel dat we allemaal herkennen, maar niet altijd uitspreken. Want hoe gezellig die lichtjes ook zijn, onze gedachten gaan al stiekem naar iets anders. Iets dat nog veel verder vooruit ligt dan de feestdagen. Iets waar heel Nederland elk jaar opnieuw naar uitkijkt. En dat is het moment waarop de dagen weer lengen, de lucht weer zachter wordt en de zon eindelijk begint terug te keren. Een periode waar één simpele uitspraak perfect bij past: Was het maar passen.
Het lijkt misschien een onschuldige opmerking, maar het gevoel erachter zit diep. December brengt warmte, maar ook hectiek. Het is een maand vol verplichtingen, agenda’s die uitpuilen en boodschappenlijstjes die nooit lijken op te houden. Terwijl de rest van het jaar in sneltreinvaart voorbijging, voelt december juist als een maand waarin we constant van hot naar her rennen. Juist daarom heeft iedereen behoefte aan vooruitdenken. Een blik op wat komen gaat, puur om even aan die drukte te ontsnappen.
En dus staan die bomen al vroeg. Niet omdat we massaal verslaafd zijn aan kerstballen, maar omdat het ons herinnert aan de fijnere kanten van de winter: warmte, sfeer en het gevoel dat we samen ergens doorheen gaan. Een soort mentale voorbereiding op de laatste weken van het jaar. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat de overgang naar januari iets minder bruusk voelt. Als we de lichtjes alvast aan hebben, lijkt de winter minder donker.
Toch blijft die stille wens naar voren komen. Was het maar passen. Niet alleen in letterlijke zin — al verlangen veel mensen naar de periode waarin je weer zonder jas naar buiten kunt — maar ook in emotionele zin. Passen staat symbool voor iets dat verder gaat dan het weer: lichtheid, vrijheid, ruimte. Dat gevoel dat je krijgt als je voor het eerst weer de zon op je gezicht voelt na maanden van regen. Dat eerste moment waarop je de deur opent en merkt dat de lucht niet meer snijdt, maar zacht aanvoelt. Het is bijna alsof het hele land dan collectief uitademt.
Tot die tijd vullen we het gat met kleine geluksmomenten. Een kop warme chocolademelk na een lange dag, een filmavond onder een dekentje, een extra lichtsnoer aan de muur of een geurkaars die ruikt naar dennenbossen. Het zijn stuk voor stuk manieren om die donkere dagen net wat lichter te maken. En als de kerstboom daar een rol in speelt — zelfs als het pas eind november is — dan is daar helemaal niets mis mee.
Het mooie is dat dit jaar een bijzonder fenomeen laat zien. Mensen lijken minder bezig te zijn met traditionele regels over wanneer een kerstboom “mag” staan. De strikte grens van ná Sinterklaas vervaagt volledig. In plaats daarvan kiest iedereen steeds vaker voor wat goed voelt. Of dat nu eind november is, of zelfs nog eerder. Het draait niet langer om de kalender, maar om het gevoel van warmte dat we zelf willen creëren.
Ook online zie je die trend duidelijk terug. Sociale media staan vol foto’s van prachtig versierde woonkamers, sfeervolle hoekjes en creaties waar men eerder weken mee wachtte. De reacties zijn bijna altijd positief. Het lijkt alsof we collectief beseffen dat een beetje extra sfeer niemand kwaad doet. Zeker niet in een jaar waarin veel mensen behoefte hebben aan rust, gezelligheid en kleine ankerpunten van positiviteit.
Het zorgt zelfs voor een nieuwe vorm van verbondenheid. Mensen delen hun decoraties, vergelijken kleurencombinaties en geven elkaar inspiratie voor lichtslangen, ornamenten en creatieve opstellingen. Het is een soort digitale kerstmarkt die in november al op gang komt — zonder dat iemand zich daar nog druk om maakt. Het past perfect in de behoefte aan warmte en verbinding die juist in deze periode zo groot is.
Toch blijft dat ene verlangen zachtjes meespelen. Terwijl we genieten van lichtjes, geuren en versieringen, denken we allemaal vooruit. Naar de lentezon. Naar die eerste dag waarop je merkt dat de wereld weer tot leven komt. Naar het verdwijnen van dikke jassen, koude handen en natgeregende broeken. Naar dat heerlijk zorgeloze moment waarop het weer écht begint mee te werken.
Tot die tijd houden we het warm met lichtjes, gezelligheid en een kerstboom die dit jaar misschien wat eerder dan normaal zijn plek heeft gekregen. En dat is helemaal oké. Want uiteindelijk draait het niet om wanneer die boom staat, maar om het gevoel dat hij oproept: samen, warm en hoopvol.
Was het maar passen.
Maar tot het zover is, maken we het binnen gewoon extra gezellig.