De beelden zijn op verzoek verwijderd!
Sommige momenten zijn simpelweg te bizar om te verzinnen. Je bent lekker buiten bezig, even geen gedoe aan je hoofd. Geen telefoon, geen schermen, geen social media. Gewoon even terug naar vroeger. Knikkeren in de bosjes met je makker. Simpel vermaak, een tikkeltje nostalgisch misschien, maar vooral ontspannen. En dan komt er opeens iemand aangesneld. Niet om mee te doen, niet om te groeten. Nee, die gast heeft zijn telefoon al in de aanslag. Klaar om alles te filmen.
Op dat moment verandert de sfeer volledig. De rust is weg, de ontspannen glimlach maakt plaats voor irritatie. De meneer die rustig aan het knikkeren was, laat zich echter niet van zijn stuk brengen. Hij stuurt de filmer kordaat weg. Geen geschreeuw, geen agressie, gewoon duidelijk: “Wegwezen met die camera.”
Maar de filmer weigert. Waarom?
Hier begint het ongemakkelijke gedeelte. De filmer, die uit het niets komt opduiken, besluit om niet te vertrekken. Sterker nog, hij blijft staan, gefixeerd op het tafereel alsof hij de hoofdrol speelt in zijn eigen privérecherche-serie. En je vraagt je af: waarom? Wat bezielt iemand om zich zo op te dringen?
Het antwoord is vaak simpel: jaloezie. Niet iedereen kan het hebben als een ander gewoon zijn ding doet. Zeker als die ander ogenschijnlijk zorgeloos leeft. De een knikkert in de bosjes, de ander voelt zich geroepen om daar een moreel oordeel over te vellen — en dat nog vast te leggen ook.
Maar laten we eerlijk zijn: wat je ook aan het doen bent, als jij niemand lastigvalt en gewoon in je eigen bubbel leeft, wie is een ander dan om zich daar ineens mee te bemoeien?
Leven en laten leven — een onderschat principe
Er is iets geks aan de hand in de wereld van vandaag. Iedereen heeft een telefoon. En daarmee denkt ook iedereen dat ze een soort burgerjournalist zijn. Elk moment moet vastgelegd, gedeeld, geanalyseerd en voorzien van commentaar. Maar niet alles hoeft een sensatie te zijn. Niet elk beeld hoeft viraal te gaan. Soms is iets gewoon… menselijk. Alledaags. Of in dit geval: gewoon een ontspannen activiteit in de bosjes.
Wat deze situatie vooral laat zien, is hoe snel mensen tegenwoordig hun mening klaar hebben. In plaats van even door te lopen en mensen met rust te laten, grijpen ze naar hun telefoon alsof ze op jacht zijn naar roem, views of likes.
De kracht van zelfbeheersing
De man die rustig wilde doorgaan met knikkeren, verdient ergens ook wel respect. Hij liet zich niet provoceren. Hij ging niet in op de discussie, ging niet mee in de ophef. Hij wilde gewoon terug naar zijn knikkers. En eigenlijk is dat bewonderenswaardig. Want in een tijd waarin iedereen meteen in de aanval schiet, liet hij zien dat je ook gewoon kunt kiezen voor kalmte.
Het was geen confrontatie. Het was eerder een statement: “Laat mensen met rust als ze niets verkeerd doen.” En dat is iets wat veel mensen zouden mogen onthouden.
Waarom dit herkenbaar is voor veel mannen
Iedere vent kent dat gevoel wel. Je hebt eindelijk een momentje voor jezelf. Even niks. Even ademhalen. En dan komt er iemand die dat verpest. Of het nu gaat om iemand die zich ongevraagd met je bezighoudt, of een bemoeial die denkt dat jij je moet verantwoorden voor iets wat compleet onschuldig is — het is frustrerend.
Die filmer was geen held. Hij was geen redder, geen beschermer van normen en waarden. Hij was gewoon iemand met te veel tijd, te weinig zelfreflectie en een telefoon met een volle batterij.
Een bredere les: niet elk moment is jouw moment
Misschien is dit wel een goed moment om even bij jezelf na te gaan: wat zou jij doen? Zou jij ook meteen je telefoon pakken als je iets ziet dat anders is? Of zou je even nadenken, de situatie inschatten en misschien gewoon verder lopen?
Want eerlijk is eerlijk: de wereld zou een stuk fijner zijn als we allemaal iets minder de journalist uithingen en iets vaker de mens. Gun een ander zijn moment. Gun een ander zijn rust. En gun vooral jezelf de vrijheid om niet overal iets van te hoeven vinden.
Wie herken jij in deze situatie?
Iedereen kent wel zo iemand: altijd met zijn telefoon in de aanslag, altijd klaar om te filmen, altijd overtuigd van zijn eigen gelijk. Maar ken jij ook iemand die juist de rust bewaart? Iemand die zijn eigen pad volgt, ongeacht wat anderen vinden?
Bekijk de beelden op de volgende pagina: